Fic KhunHo : SF - Gentleman
posted on 25 May 2012 12:05 by angel-khunie in Ficสมาชิก 2PM ตอนนี้กำลังยืนรอข้ามถนน เพื่อจะเข้าไปภายในสนามบิน
ผม อี จุนโฮ รองน้องเล็กของวง กำลังยืนมองพี่ชายคนรอง ที่วันนี้สวมเสื้อ
ไหมพรมสีขาว ดำ ทับเสื้อขาว ขายาวอยู่ในกางเกงยีนส์สีสวย มีแว่นกรอบ
เหลืองอ๋อยบดบังใบหน้าไปเกือบครึ่ง ศรีษะเล็กมีหมวกสีเข้มปกปิดผมสั้นไว้
เสื้อผ้าที่เรียบๆ ไม่ล้ำทันสมัยแต่ทำไมพออยู่บนร่างกายพี่คุณมันถึงดูดี ไม่ขัด
ตา พอคนที่รู้สึกว่ามีคนมอง หันมาก็พบกับดวงตาแฝงแววท้าทายเล็กๆ ของ
ผม กลับทำเพียงส่งยิ้มมาให้
“วันนี้อากาศดี นะครับ”
เสียงที่ชวนคุยเรื่องลมฟ้า อากาศ โดยไม่ถามสักคำว่าผมยืนจ้องหน้าพี่เขา
ทำไม
“ดี ตรงไหนครับหนาวจะตาย”
ผมพูด พร้อมทำหน้ากวนประสาทใส่ แล้วก็ต้องขัดใจ
ทำไมพี่คุณต้องมองผมอย่างนี้อีกแล้วนะ แววตาเอ็นดู อ่อนโยน มองเหมือน
ผมเป็นเด็กตัวเล็กๆ แววตาที่เหมือนกับตอนที่มองอูยอง กับชานซอง
ผมไม่ได้ขี้อ้อนเหมือนเจ้าเด็กพวกนั้นซะหน่อย
เหอะ ทั้งที่พี่คุณ อายุก็ห่างกับผมแค่ปิเดียว มีดีก็แค่ตาโตกว่า หน้าเล็ก สูง
กว่า ขายาว หุ่นล่ำปึ้กกว่า ก็แค่นั้นเอ๊งงงงง เพราะฉะนั้น พี่คุณอย่ามามอง
ผมเหมือนมองเด็กดื้อๆเลยนะ
“หนาวเหรอครับ ให้พี่กอดไหม จะได้อุ่นขึ้น”
พี่คุ๊ณณณณณ ไอ้พี่บ้า ผมจะไม่รู้สึกอะไรเลยนะ ถ้าพี่เขาพูดไปขำไป แต่นี่
แววตาจริงจัง น้ำเสียงไร้ร่องรอยหยอกเย้า แต่กลับเป็นกังวานทุ้ม หวาน
แถมแขนยาวๆ ที่ยื่นมาข้างหน้า เหมือนจะชักชวนให้ผมเข้าไปในอ้อมกอด
เรียกเอาเลือดมาฉีดที่หน้าผม จนอุ่นร้อนไปหมด
พี่คุณ ที่เห็นผมยืนหน้าแดง อ้าปากพะงาบๆพูดไม่ออกบอกไม่ถูก ใบหน้า
เคร่งขรึมก็ค่อยคลี่ยิ้มสว่างไสว ตากลมเป็นประกายยั่วเย้า ล้อเลียน เสียง
หัวะเราะนุ่มๆ ถูกส่งมาให้ได้ยิน มือใหญ่วางแหมะบนหัวผม จับโยกเบาๆ ผม
รีบปัดมือขาวออกทันที
แกล้งกันอีกแล้วอะ แกล้งกันอีกแล้ว
พอผมกำลังจะอาละวาดก็พอดีกับสัญญานไฟเปลี่ยนให้ข้ามถนนได้
พี่คุณเปลี่ยนสีหน้าเป็นราบเรียบ มือขยับเป๋ เตรียมพร้อมกับการฝ่าดงแฟน
คลับ เพื่อเข้าไปภายในสนามบิน
ผมขยับกระเป๋าสะพายตัวเองโดยอัตโนมัติเหมือนกัน ก่อนก้าวขาตาม
สมาชิกวง พร้อมผู้จัดการ
เมื่อหลุดพ้นจากบรรดาแฟนคลับที่มาส่ง พี่คุณที่คงกำลังปลีกตัวเพื่อไปซื้อ
กาแฟที่ร้านแฟรน์ไชน์ชื่อดัง พอหันมาสบตากับผมก็โปรยยิ้ม
“ไปซื้อกาแฟกับพี่ไหมครับ”
เสียงห้าวเอ่ยชวน แม้มีแว่นตาอันโต แต่ยังเห็นแววตาวิบวับ
เหอะ กินได้กินดีนะกาแฟ ผมไม่เห็นชอบกินเลยขมก็ขม แต่เพราะกลัวพี่คุณ
จะเหงาหรอกนะ ผมเลยพยักหน้าน้อยๆ ก่อนเดินเคียงคู่ไปกับพี่เขา
เราสองคนเดินไปคุยกันไปเรื่อยเปื่อย ส่วนใหญ่ก็เป็นผมละครับที่คุย มีพี่คุณ
คอยพยักหน้า พูดตอบ อือๆอาๆ ไปตามประสา แต่ใบหน้าเล็กที่คอยหันมา
มอง ปากอิ่มที่หยักยกยิ้มให้ นั่นคงเป็นสาเหตุที่ทำให้ผมเผลอคุยไม่หยุดปาก
แต่ขณะที่ผมกำลังเล่าเรื่องอะไรสักอย่างที่ผมก็จำไม่ได้แล้ว พี่คุณกลับก้มหัว
ทักทาย ใครสักคน จนผมต้องหันซ้าย แลขวา เงยหน้าขึ้นมอง
อ้อ พี่คุณทักทายกล้องแฟนคลับที่ถ่ายลงมาจากชั้นบนนั้นเอง
ชิส์ พี่คุณ คุยอยู่กับผม แต่ตายังสอดส่ายจนเห็นแฟนๆตัวเองได้อีกนะ แล้วที่
ผมพูดจนเมื่อยปากนะ ฟังหรือเปล่าก็ไม่รู้
“จุนโฮ ทำไมไม่คุยต่อละครับ”
เชอะ ทำมาเป็นถาม แล้วไอ้แววตาที่เต้นระริกรู้ทันนี้มันหมายความว่า
ยังไงครับ ผมเลยสบัดหน้าหนีไม่อยากพูดด้วยแล้ว
“เมื่อกี้พี่ก็ฟังจุนโฮอยู่นะ จุนโฮเล่าเรื่องที่ไปกินอะไรกับององไม่ใช่เหรอ”
แหมทำเป็นพูดดีนะครับพี่คุณ นี่เห็นแก่ที่พี่คุณอยากคุยกับผมนะเนี่ย ผมเลย
โม้ เอ๊ยย เล่าเรื่องผมต่อ
พอเราไปถึงร้านกาแฟ พี่คุณหันมาถามผมว่าจะกินอะไรไหม ผมส่ายหัว
ปฏิเสธ ก่อนจะยืนแกร่วรอพี่คุณหน้าร้าน พี่คุณที่ต่อคิวซื้อกาแฟ คอยหันมา
มองผมตลอด ก่อนจะยิ้มเหมือนขอโทษที่ต้องทำให้ผมคอย
หูยยย พี่คุณ ผมไม่ใช่เด็กเล็กๆนะ เรื่องแค่นี้เอง ผมไม่ว่าอะไรหรอกครับ แต่
ทำไมพนักงานชงกาแฟช้าจังเหอะ แล้ดูดิพี่คุณสั่งออเดอร์ตั้งนาน มัวแต่ถาม
นู่น ถามนี่พี่คุณอยู่ได้ แค่กาแฟทำไมต้องถามซักไซร้อะไรมากมายครับเนี่ย
สักพักใหญ่พี่คุณถึงถือกาแฟพร้อมขนมอีก 1 ห่อ พอผมหันหลังเตรียมจะเดิน
นำออกจากร้านเพื่อไปสมทบกับสมาชิกคนอื่น พี่คุณก็รีบปราดมาประชิดตัว
ผม จนจมูกผมชนเข้ากับอกกว้างของพี่คุณ ได้กลิ่นหอมปนกลิ่นกาแฟจางๆ
จนผมเผลอสูดกลิ่นหอมหวาน เข้าไปเต็มปอด แขนยาวๆยื่นมากั้นระหว่าง
ตัวผมกับผู้หญิงคนนึงที่ยืนคุยโทรศัพท์อยู่ข้างหลัง
“ระวังครับ”
ไม่รู้พี่คุณบอกผมหรือผู้หญิงคนนั้นกันแน่ ผมหันไปมองผู้หญิงที่ยังไม่รู้เรื่อง รู้
ราวว่าเกือบถูกผมชน
“เมื่อกี้ไปจิกตาใส่เขาทำไมละครับ”
เสียงกลั้วหัวเราะของพี่คุณดังขึ้น ขณะที่พวกเราเดินห่างออกมา
“จิกตาอะไรกันครับพี่คุณ” ผมสงสัย
“จุนโฮ ถอยหลังจะชนน้องผู้หญิงคนนั้น ยังจะไปจ้องเขาเขม็งอีก”
เสียงขบขันทำให้ผมหงุดหงิด อ้อ ตกลงผมผิดใช่ไหมครับ แล้วน้องผู้หญิงของ
พี่เล่นโทรศัพท์ ไม่เห็นจะสนใจชาวบ้านชาวช่อง ไม่ผิดนะครับ ไอ้เรื่องใจดีกับ
ผู้หญิงนี่ไม่เปลี่ยนเลยนะ
“อ้าว คราวนี้เปลี่ยนมางอนพี่”
อ้ะ พี่คุณ งอนเงินอะไรกันครับ งอนนะมันนิสัยผู้หญิง มาดแมนเต็มร้อยอย่าง
ผมหรือครับจะงอน ผมแค่เมื่อยปากไม่อยากคุยกับพี่แล้วเท่านั้นแหละ
“จุนโฮ กินขนมไหมครับ พี่ซื้อมาฝาก”
พี่คุณเอาขนมมาล่อ ทำให้ผมปรายตามอง ก่อนจะเบะปากใส่
เหอะ พี่คุณผมกำลังอยู่ในช่วงลดน้ำหนัก พี่คุณยังจะให้ผมกินขนมปังอีก นี่
กะจะแกล้งผมใช่มั้ยเนี่ย
“มันไส้ผลไม้ครับ กินแต่ไส้ข้างในก็ได้ ไม่ต้องกินแป้ง”
เอ๊ะ พี่คุณ ผมไม่ได้พูดอะไรสักคำ พี่คุณอ่านใจคนออกด้วยหรืองัยเนี่ย ที่จริง
ผมก็อยากกินหรอกนะครับ แต่ก็ไม่อยากเสียความตั้งใจในการลดน้ำหนัก
เลยได้แต่ส่ายหัว
“อย่าหักโหมมากนะครับ เดี๋ยวจะวูบเอา”
พี่คุณนิ่วหน้า เสียงห่วงใยมาพร้อมกับมือที่วางบนศรีษะผม ก่อนลูบเบาๆ
ไม่หักโหมได้ยังไงละครับพี่คุณ ผมยิ่งเป็นคนที่น้ำหนักลงได้ยากอยู่ถ้าไม่
ตั้งใจแล้วชาตินี้มันจะลดไหมครับ
“ครับ พี่คุณ”
แต่สุดท้ายที่ผมทำกลับเป็นพยักหน้ารับคำ
แววตาพี่คุณบ่งบอกถึงความพอใจ ก่อนที่จะโอบไหล่ผมพาเดินมาด้วยกัน
เอิ่มมมม ทำอย่างนี้มันค่อนข้างจะเดินลำบากนะพี่คุณ
แต่ผมก็ชอบมือขาวที่จับไหล่ผมไว้กระชับแน่น ชอบตอนพอผมเงยหน้า ก็
สามารถเห็นใบหน้าขาวๆกับดวงตากลมๆของพี่คุณชัดเจน ชอบเสียงทุ้มนุ่ม
ที่พูดแผ่วๆอยู่ข้างหู มันจั๊กจี้เป็นบ้า แต่มันก็อบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก ผมจึง
ปล่อยเลยตามเลย ให้พี่คุณโอบไหล่พาเดินไปหาสมาชิกในวงคนอื่นที่รอพวก
เราอยู่
โอ้ มาย ก็อด
ผมร้องในใจ เมื่อลงจากเครื่องแล้วพบว่าบรรดาแฟนคลับมาต้อนรับพวกเรา
ที่สนามบินคับคั่ง เสียงกรี๊ด จนแสบหู พร้อมแสงแฟลชแวบวับจนตาพร่า
แล้วความวุ่นวายก็เกิดขึ้นเมื่อแฟนคลับต่างพากันเบียดเสียดยัดเยียด บาง
คนแค่ต้องการเห็นหน้าพวกผม แต่บางคนก็ต้องการที่จะสัมผัส หรือส่ง
ของขวัญ ของกินให้ด้วย ถึงแม้จะมีการ์ดกันเป็นสิบ แต่ก็ไม่สามารถรับมือ
กับแฟนคลับที่มากันเป็นร้อยได้ กว่าพวกผมจะฝ่าดงแฟนคลับขึ้นมานั่งบน
รถก็เล่นเอาหอบไปตามๆกัน
“เป็นไงบ้างอูยอง”
ผมรีบหันไปหาเจ้าด้ง
พี่คุณ จากที่กำลังหันไปมองแฟนคลับที่เกาะอยู่ตรงประตูรถเรารีบหันขวับ
“ไม่เป็นอะไร”
อูยองอ้อมแอ้มตอบ
“ไม่เป็นบ้าอะไร เมื่อกี้ฉันเห็นนายโดนช่อดอกไม้ฟาดเต็มหน้า”
ผมโวยวาย แล้วบรรยากาศในรถก็เงียบกริบขึ้นมาทันที เจ้าด้ง หน้าซีดเผือด
หลังจากผมพูดจบ พี่จุนซู กับพี่แทคที่หัวหูกระเซอะกระเซิงนั่งอยู่เบาะ
ด้านหลัง สงสัยจะง่วงนอนจัดเพราะผมเห็นทั้งคู่หลับคอพับไปแล้ว ส่วนเจ้า
หมีที่นั่งเบาะหลังเหมือนกัน หันมามองหน้าผมขวับ ก่อนที่จะนิ่วหน้าใส่จน
ผมงง เอ๊ะเป็นอะไรกันไปหมด
พี่คุณพอฟังผมพูดจับใช้มือไปจับคางเจ้าด้งให้หันหน้าไปทางพี่คุณ พอพี่คุณ
เห็นหน้าเจ้าด้งชัดๆ เสียงสูดลมหายใจเข้าลึกของพี่คุณ ทำให้ผมต้องชะโงก
ไปมองบ้าง ก็เห็นรอยขีดยาวสีแดงบนแก้มห้อยย้อย แถมวันนี้เจ้าตัวใส่เพียง
เสื้อยืดแขนสั้น คอกว้าง เลยเห็นชัดว่าท่อนแขนขาวก็มีรอยแดงยาวกระจาย
ทั่ว
“โหยยย อูยอง แขนเป็นรอยข่วนเต็มเลย”
ผมครางเสียงแผ่ว ยิ่งทำให้อูยองหน้าเสียหนักกว่าเดิม ส่วนเจ้าหมีชาน มอง
ผมก่อนส่ายหัว แล้วทำคอพับหลับไปอีกคน
อะไรกันวะทั้งพี่แทค พี่จุนซู ทั้งไอ้หมี ง่วงอะไรกันหนักกันหนา เห็นอยู่บน
เครื่องก็นอนกันไปแล้ว แต่พอผมเหลือบตาไปมองพี่คุณ ที่กวาดตามอง
ร่องรอยที่อยู่เต็มตัวเจ้าด้ง โดยเฉพาะไอ้รอยแดงบนแก้ม ไม่รู้ผมตาฝาดหรือ
ว่าอะไรแต่ผมรู้สึกว่าตาพี่คุณที่มักจะเหมือนมีอะไรระยิบระยับ เป็นประกาย
วิบวับตลอด แต่ตอนนี้ประกายเหล่านั้นหายไปหมด เหลือเพียงตาคมสีดำ
สนิท ขุ่นมัวหมือนหลุมดำลึกมืดมิด คิ้วเข้มขมวดมุ่น แววตายั่วเย้าอ่อนโยนที่
ผมเห็นตอนอยู่ที่สนามบินอินชอน กลายเป็นแข็งกระด้าง ปากที่มักมีรอยยิ้ม
บางๆประดับไว้อยู่เสมอ ตอนนี้เม้มแน่นจนเกือบเป็นเส้นตรง ใบหน้าเย็นชา
ราวกับมีน้ำแข็งฉาบไว้
พอผมเห็นอย่างนั้นแล้ว ตอนแรกผมกะจะโชว์ร่องรอยที่โดนแฟนคลับฝาก
รักไว้ที่หลังมือข้างนึงด้วยเหมือนกัน กลับเปลี่ยนเป็นใช้มือข้างที่ไม่โดนอะไร
ตะปป ปิดทับรอยนั้นทันที
เจ้าด้งที่เห็นหน้าพี่คุณ ตัวสั่นระริกก่อนที่จะก้มหน้าหลบวูบ เจ้าด้งนี้มันกลัว
พี่คุณเป็นจริงเป็นจังเลยแฮะ หน้าซีดปากสั่นไปหมด เหมือนกับเป็นความผิด
ตัวเองอย่างนั้นแหละ
“พอถึงโรงแรมหายาทาซะนะครับ”
พี่คุณพูดด้วยเสียงที่เหมือนพยายามสะกดกลั้นอารมณ์เต็มที่ ส่วนนิ้วยังไล้ไป
บนรอยแดงบนแก้มย้อย
อูยองที่กำลังก้มหน้างุดอยู่ พยักหน้าจนคอแทบหัก จนผมปวดคอไปหมด
เอ๋ ปวดคอ อ้าว ทำไมผมก็พยักหน้าจนคอจะเคล็ดตามเจ้าด้งไปด้วยเนี่ย
แล้วพี่คุณก็ขยับไปนั่งชิดติดริมกระจก เมินมองไปทางอื่น ที่ไม่ใช่หน้าเจ้าด้ง
กับหน้าผม และก็ไม่พูดไม่จาอะไรอีก
ส่วนเจ้าด้งก็เขยิบมานั่งเบียดกับผม จนผมต้องนั่งตัวลีบติดประตูรถอีกด้าน
เอ่อ...... นายขึ้นมานั่งบนตักฉันเลยดีไหมเนี่ย ผมคิดในใจ แต่ไม่พูดออกไป
หรอกครับ เดี๋ยว อูยองมันบ้าจี้ทำจริง ผมจะลำบาก
รถยนต์คันโตค่อยๆขยับเขยื้อนเพื่อไปยังโรงแรมที่ไว้สำหรับให้พวกเราใช้
พักผ่อนและเปลี่ยนเสื้อผ้า ก่อนขึ้นซ้อมใหญ่
ภายในรถ ที่ติดแอร์เย็นฉ่ำ แต่เหงื่อกลับซึมเต็มสองมือผม ที่จริงผมอยากจะ
หลับตามคนที่นั่งหลับไปก่อนหน้านี้ แต่ก็อดสงสารเจ้าด้งที่นั่งเหมือนนกคอ
ตกไม่ได้ เลยได้แต่นั่งถ่างตาเป็นเพื่อน พลางบีบมือปลอบขวัญเจ้าด้งเบาๆ
“จุนโฮ ทำไมมือเป็นรอยอะไรแดงๆ โดนข่วนเหมือนกันเหรอ”
เสียงค่อยๆของเจ้าด้ง แต่เหมือนดังลั่นรถ ก่อนที่จะเข้าสู่บรรยากาศเงียบกริบ
เหมือนเดิม เงียบจนแทบจะไม่ได้ยินเสียงอะไร เงียบจนเหมือนไม่ได้ยินเสียง
ลมหายใจของคนที่นอนอยู่ด้วยซ้ำ
ผมรีบเหลือบตาไปมองคนที่นั่งเหม่อมองวิวนอกกระจก แล้วก็ต้องตัวเย็น
เฉียบ เพราะดวงตากลมที่หันขวับมองมือ ที่ผมตะครุบปิดไม่ทัน ใบหน้า
พี่คุณเครียดขมึง สายตาคมที่ดำมืดตอนนี้กลับเหมือนมีเปลวไฟลุกโชนเต้น
ระริก จนผมต้องรีบหลบตา แล้วผมถึงเพิ่งรู้ว่ามือทั้งคู่ของผมสั่น คราวนี้
เป็นอูยองเองที่กุมมือผมไว้ให้หยุดสั่น หลังจากนั้น ผมก็นั่งเป็นนกคู่คอตกอยู่
กับเจ้าด้ง
ผมกับอูยองรู้ว่าพี่คุณไม่ได้โกรธพวกผม แต่ผมก็ไม่ชอบให้คนที่มักจะมี
รอยยิ้มประดับหน้าอยู่เสมอ คนที่มักทอดสายตามองน้องๆด้วยความเอ็นดู
อ่อนโยน ต้องมาทำหน้าตาน่ากลัวอย่างนี้ โดยมีพวกผมเป็นสาเหตุ
สมาชิกในวงเหมือนจะมีสนธิสัญญาร่วมกันโดยไม่ต้องเอ่ยมาเป็นคำพูดว่า
พวกเราจะไม่ทำให้พี่คุณต้องเข้าสู่โหมดดาร์กแบบจริงจัง ไม่ว่าจะทางตรง
หรือทางอ้อม
ถึงพวกเราจะรู้ว่า คำว่าเทวดา เหมือนเป็นคำพูดล้อกันเล่นระหว่างพวกผม
กับแฟนคลับ ที่ใช้เรียกพี่คุณ แต่มันก็เป็นคำที่ใช้อธิบายตัวตนของพี่คุณได้ดี
ที่สุด ไม่ใช่แค่หน้าตาที่สวยงาม แต่พี่คุณเป็นคนที่อบอุ่น อ่อนโยน ใจดี คอย
ห่วงใย ใส่ใจคนอื่นเสมอ ถึงบางครั้งเทวดารูปงามจะโบกสยายปีกสีดำ ชอบแกล้ง
ชอบแหย่ ชอบหว่านเสน่ห์ แต่ผมก็ชอบที่พี่เขาเป็นอย่างนั้นมากกว่าคนที่ทำ
หน้าตาเย็นชา เครียดขึ้ง เหมือนจะกินคนอยู่อย่างนี้
ที่จริงระยะทางจากสนามบินไปถึงโรงแรมก็ไม่ไกลเท่าไหร่ แต่ทำไมผมรู้สึก
เหนื่อยเหมือนนั่งอยู่บนรถสักสิบชั่วโมงก็ไม่รู้ ทั้งที่ท้องฟ้าภายนอกก็เป็นสีฟ้า
สดใส แต่บรรยากาศภายในรถกลับอึมครึม ขมุกขมัว
พอรถจอดที่โรงแรม พวกที่ก่อนหน้านี้ นั่งหลับ คอพับคออ่อน กลับลืมตาตื่น
โดยพร้อมเพรียงกัน พอประตูรถเปิดทั้งสามคนก็เหมือนจะกระโจนลงจากรถ
จนผมกับอูยองที่ยังคงจับมือกันแม้กระทั่งจะก้าวขาลงจากรถ มองพวกที่
ก้าวจ้ำพรวดนำหน้าอย่างงงๆ
“อูยอง จุนโฮ”
เสียงทุ้มเบาที่เรียกชื่อ ทำเอาผมกับเจ้าด้งสะดุ้งโหยง หันกลับไปมองคนที่ยัง
นั่งอยู่ในเงามืดมิดภายในรถ คนที่ผมไม่เห็นหน้า เห็นเพียงดวงตาวับวาม
“อีก 5 นาที มาหาพี่ด้วยนะครับ”
“คร๊าบบพี่คุณ”
ผมกับเจ้าด้งประสานเสียงกันดังลั่น ก่อนที่จะพากันเดินหน้าตั้งเข้าไปใน
โรงแรม
“จุนโฮๆ”
เจ้าหมีกวักมือเรียกผมหยอยๆอยู่ข้างพี่แทค กับพี่จุนซู ที่ทำหน้าเครียด ยืน
จับกลุ่มหลบมุมกันอยู่
“ไอ้หมี พี่แทค พี่จุนซูด้วย พออยู่บนรถ ทำเป็นหลับกันนะ”ผมโวยวาย
“แหม จุนโฮ พอลงจากรถได้ก็เสียงดังเลยนะ ทีตอนอยู่ในรถนั่งเงียบกริบ”
พี่จุนซูพูดยิ้มๆ
“ไม่เงียบได้ยังไงละครับ พี่คุณทำหน้าตาน่ากลัวจะตาย”
เจ้าด้ง ค่อยมีเสียงกับเขาเหมือนกัน
“แล้วพวกพี่ไม่โดนอะไรบ้างหรือครับ” ผมพยายามหาพวก
“โอ๊ยยยย ถึงพวกพี่จะโดน ไอ้คุณมันก็ไม่ค่อยสนใจเท่าไหร่หรอก มันถือว่า
แก่แล้วต้องดูแลตัวเองได้”
พี่แทคพูดเหมือนตัวเองแก่กว่าผมสัก 10 ปี ได้
“แล้วชานซองละ” เจ้าด้งหันไปทางเจ้าหมีที่ยืนมึนเงียบอยู่
“พอดีฉันใส่เสื้อแขนยาว แต่ก็โดนแถวหลังมือเหมือนจุนโฮนะแหละ”
เจ้าหมีโขว์หลังมือที่มีรอยข่วนนิดหน่อยพองามให้ผมดู
“อ้า ไอ้หมีแกก็โดนเหมือนกันดีเลย เดี๋ยวฉันจะบอกพี่คุณ”
ผมหาเพื่อนเพิ่มเพื่อเข้าไปพบพี่คุณในห้องเย็น
“ไม่ต้องเลยจุนโฮ แค่นี้พี่คุณก็เครียดเรื่องนายสองคนจะแย่อยู่แล้ว ฉัน
อุตส่าห์รีบขึ้นไปนั่งข้างหลัง แล้วก็แกล้งหลับแล้วนะ”
“ตกลงนาย พี่แทค พี่จุนซู แกล้งหลับกันจริงๆใช่ไหม”
“แหงละซิ ใครอยากจะเจอไอ้คุณตอนดาร์กละ รู้ก็รู้ ไอ้คุณ ถ้าเห็นน้องเป็น
อะไรมันจะเป็นจะตายขนาดไหน”
พี่แทคพูดพร้อมกับส่ายหัวโตๆไปมา
“และยิ่งเป็นอูยอง กับ นายด้วยนะ พี่คุณแทบคลั่งเลยละมั้ง”
เจ้าหมีพูดพร้อมจับมือที่เป็นรอยแดงของผมขึ้นมาดูบ้าง
เอ๊ะ ไอ้หมีพูดอะไรของมัน กับอูยอง ผมพอเข้าใจเพราะพี่คุณแกรัก แกห่วง
ของแกมาตั้งนาน แต่ทำไมดันมีผมพ่วงด้วยละ พอผมจะเอ่ยปากถาม ก็พอดี
กับเจ้าด้งกระตุกแขนผมยิกๆ
“5 นาทีแล้ว ไปหาพี่คุณเหอะ เดี๋ยวพี่คุณรอ”
เจ้าด้งคงกลัวโดนพี่คุณบ่น และเพราะผมสงสารเจ้าด้งหรอกนะ ก็เลยรีบลาก
มือมัน เดินตัวปลิวไปหาพี่คุณ ที่นั่งรอพวกเราอยู่ในห้องที่เขาจัดให้พวกเรา
พักผ่อน แต่งตัว
พอผมเห็นหน้าพี่คุณก็ต้องลอบถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก เพราะแววตา
ของพี่คุณกลับมาเป็นเหมือนปกติ พร้อมกับรอยยิ้มสวยที่ผมไม่ได้เห็นตอน
อยู่ในรถแค่ไม่กี่นาที แต่ผมกลับคิดถึงมันเหลือเกิน
“พี่ได้ยามาแล้ว เดี๋ยวพี่ทาให้ ใครจะเข้ามาก่อน”
ที่พี่คุณอารมณ์ดีคงเพราะได้ยามารักษารอยข่วนบนใบหน้าเจ้าด้ง ก็ไม่รู้พี่
คุณไปเสกมาจากไหนถึงหามาได้ภายในเวลา 5 นาที หรือจะไปใช้อำนาจมืด
ใส่พี่ผู้จัดการจนพี่เขาหัวซุกหัวซุนต้องหายามาให้พี่คุณก็ไม่รู้
ผมรีบเสียสละโดยการผลักเจ้าด้งไปหาพี่คุณทันที จนเจ้าด้งส่งสายตา
ขอบคุณผมเขียวปั๊ด
“ทีหลังอูยองพกเสื้อแขนยาวมาด้วยนะครับ”
พี่คุณบอกเบาๆก่อนที่จะใช้นิ้วจิ้มครีมสีขาวแล้วทาลงไปที่แขนเจ้าด้ง
เจ้าด้งพยักหน้ารับจนคอแทบหักเหมือนเคย ผมว่าเจ้าด้งคงเข็ดแล้วละครับ
ครั้งหน้ามันคงแทบเอาเสื้อโค๊ทมาเลยละมั้ง
พี่คุณใช้มือเชยคางเจ้าด้ง ไม่วายขมวดคิ้วเข้มเมื่อเห็นรอยบนแก้มอูม สงสัย
พี่คุณคงยังทำใจไม่ได้เมื่อเห็นแก้มห้อยย้อยเนียนขาวต้องเป็นรอย พี่คุณทา
ครีมลงไปบนแก้มอย่างเบามือ เอ๊ะ แล้วทำไมหน้าเจ้าด้งมันแดงก่ำอย่างนั้น
ละครับ แดงจนแทบจะเป็นสีเดียวกับไอ้รอยบนแก้มมันอยู่แล้ว
“เสร็จแล้วครับ แล้วนี่พี่ให้ไว้เลยทาบ่อยๆนะครับจะได้ไม่เป็นรอยแผลเป็น”
“ขะ ขอบคุณครับพี่คุณ”
เจ้าด้งรับตลับยามา สงสัยมันคงจะทา เช้า กลางวัน เย็น ก่อนนอน ทั้งก่อน
และหลังกินข้าว แน่ๆครับ
“พี่คุณผมไปก่อนนะครับ ผมปวดฉี่”
เจ้าด้งรีบบอกพี่คุณ ก่อนที่จะตาลีตาเหลือกออกไป หลังจากพี่คุณพยักหน้า
อนุญาติ
อ้าว ไอ้นี่ ตัดช่องน้อยแต่พอตัวเลยนะ ทีอยู่บนรถผมยังอยู่เป็นเพื่อนมัน แต่
ตอนนี้มันกลับทิ้งผมเฉย
พี่คุณกวักมือเรียก ทำให้ผมที่กำลังทำหน้าเหวอ ต้องรีบเดินเข้าไปหา
พี่คุณจับมือผมมองไปที่รอยแดงยาว ก่อนที่จะป้ายยาไปบนรอยนั้น เนื้อครีม
เย็นเฉียบจนผมเผลอสะดุ้ง
“เจ็บเหรอครับ”พี่คุณรีบเงยหน้ามาถาม
“ปล่าวครับพี่ พอดีครีมมันเย็นนะครับ” ผมรีบปฏิเสธ
พี่คุณทายาให้ผมเสร็จ แต่ก็ยังนั่งมองหน้าผม จนผมชักเริ่มวิตกจริต ว่าผมมี
รอยยาวบนแก้มเหมือนเจ้าด้งด้วยหรือเปล่า
แล้วพี่คุณก็ใช้มือขาวไล้ไปตามโครงหน้าของผมจนมาหยุดที่ปลายคางก่อนที่
จะจับคางผมเขย่าเบาๆเหมือนหมั่นเขี้ยว
“จุนโฮ ลดน้ำหนัก จนตอนนี้ คางแหลม คอยาวแล้วนะครับ”
แววตาที่อ่อนโยนเหมือนเคยทำให้ผมยิ้มกว้างตอบกลับไป
“กินแต่อกไก่ กับมันหวาน ถ้าไม่ลดก็ไม่รู้จะว่ายังไงแล้วละครับ”
“นั้นนะสิ แต่ที่จริงพี่ชอบตอนจุนโฮ มีเนื้อ มีหนังมากกว่า แต่ตอนนี้ก็ดูดีนะ
หน้าเรียว ผมหยิก น่ารักดี”
พี่คุณพูดไป นิ้วขาวก็มาพันผมหยิกๆบนหัวผมเล่น
น่ารัก พี่คุณใช้คำว่าน่ารักกับผมเนี่ยนะครับ อย่างผมมันต้องหล่อสิ ผมคิด
อย่างขุ่นเคือง แต่ทำไมผมกลับยิ้มจนปากจะฉีกถึงรู้หู ยิ้มจนตาเป็นขีดเดียว
ก็ไม่รู้
พี่คุณเห็นผมยิ้มจนตาปิด ก็ส่งเสียงหัวเราะนุ่มๆออกมา ก่อนที่จะใช้มือดึง
แก้มที่ตอนนี้ไม่ค่อยมีแล้วของผมเบาๆ
“ไปพักก่อนนะครับ เดี๋ยวเราต้องซ้อมกันแล้ว นี่ยาครับอย่าลืมทานะ”
“ครับพี่คุณ” ผมรับตลับยา พลางคิดในใจ สงสัยต้องทาสามเวลาหลังอาหาร
จะได้หายเร็วๆ
“อะ จุนโฮ พี่ฝากตลับนี้ไปให้ชานซองด้วย” พี่คุณส่งตลับยามาให้
“พี่คุณรู้เหรอครับว่าชานซองก็โดนด้วย”ผมถามอย่างแปลกใจ
“ทำไมพี่จะไม่รู้ละครับ แล้วฝากบอกพี่อีกสองคนของจุนโฮด้วยว่ายาอยู่ที่พี่
ถ้าอยากได้ก็มาเอาไปทา ก่อนที่จะเป็นรอยแผลเป็น”
“พี่คุณฝากผมไปก็ได้ครับ”
“ไม่ละครับ พี่จะจัดการสองคนนั้นด้วยว่าทำไมไม่ยอมดูน้อง อุตส่าห์ให้เดิน
นำหน้าไปก่อนแล้วนะ”
พี่คุณพูดด้วยใบหน้าเรียบเฉย แต่แววตาที่แวบวาบขึ้นมาทำให้ผมฟังแล้วก็
ได้แต่หัวเราะแหะๆสยองแทนพี่แทคกับพี่จุนซู
ผมรู้สึกสงสารสองคนนั้นเลยกะว่าเดี๋ยวผมแบ่งยาของผมให้พี่สองคนทา
ดีกว่า
“งั้นผมไปก่อนนะครับ”ผมรีบขอตัว
“อืมมม แล้วจุนโฮ อย่าลืมทายานะครับ แล้วก็อย่าให้ใครขโมยยาของตัวเอง
ไปทาละ”
พี่คุณพูดยิ้มๆแต่เล่นเอาผมสะท้านเยือก เฮ้อ ตัวใคร ตัวมันแล้วกันครับพี่
แทค พี่จุนซู
พอผมเดินออกมาจากห้อง ผม ก็ต้องตกใจเพราะสมาชิกวงต่างพากันกรูเข้า
มาหาผม
“ทำไมเข้าไปนานจังจุนโฮ” อูยอง ถามผม
ฉี่เสร็จแล้วเหรอแก ผมค้อนใส่เจ้าด้งขวับ
“ก็ไม่มีอะไรนี่ เอ้า ชานซองพี่คุณฝากยามาให้”
ผมโยนตลับยาไปให้กับเจ้าหมีที่พอรับแล้วก็ทำหน้าเหวอ งง ว่าพี่คุณรู้ได้
ยังไงว่าตัวเองก็โดนเหมือนกัน
“อ้อ พี่แทค พี่จุนซู พี่คุณฝากมาบอกว่า ถ้าไม่อยากเป็นรอยแผลเป็นให้เข้า
ไปเอายาที่พี่คุณด้วย”
ผมหันไปบอกพี่ชายทั้งคู่ ที่ทำหน้ายู่ทันทีที่ฟังผมพูดจบ
“แล้วทำไมนายไม่เอายามาให้พี่ด้วยวะ”
พี่จุนซู ถาม ท่าทางคงจะรู้ว่าตัวเองต้องเจออะไรตอนเข้าไปหาพี่คุณ
“ก็พี่คุณไม่ได้ฝากมาให้นี่ครับ” ผมพูดซื่อๆ
“เฮ้ย ชานซอง งั้นเอายาของนายมาให้พี่ทาเลย ส่วนนายไปทากับจุนโฮไป๊”
พี่แทคผู้แสนดีรีบข่มขู่ เอ๊ยยยยย ขอร้องชานซอง ที่พอได้ยินก็เตรียมจะส่งยา
ให้
“พี่คุณ บอกว่ายาของใคร ของมัน นะ”
ผมพูดลอยๆ เจ้าหมีเลย รีบหดมือกลับทันที
“สงสัยคงต้องให้เป็นแผลเป็นไปก็แล้วกันเนอะ ฉันยังไม่อยากจะเข้าไปเจอ
หน้าไอ้คุณมันตอนนี้”พี่แทค ปรึกษากับพี่จุนซู
ไม่อยาก หรือไม่กล้า ครับพี่
“แล้วนายโดนตรงไหนบ้างวะ” พี่จุนซูกวาดสายตามองพี่แทคตั้งแต่หัวจรด
เท้า
“ก็ที่มือเหมือนกับนายนะแหละ”พี่แทคพยักเพยิดไปยังมือเรียวสวยของพี่จุน
ซู ที่มีรอยข่วนแดงด้วยเหมือนกัน
“แต่ผมว่าพี่คุณก็น่าจะโดนหนักเหมือนกันนะ” อยู่ดีๆเจ้าหมีที่นิ่งมานานก็
พูดขึ้นมาบ้าง
“เฮ้อ พี่ก็ว่างั้นวะ เพราะพี่ได้ยินเสียงแฟนคลับเรียกคุณดังลั่นสนามบิน แถม
คุณยังเดินรั้งท้ายสุด พี่หันหลังไปมองก็เห็นแฟนไปรุมมันเต็มไปหมด”
หลังจากพี่จุนซูพูดจบ ทุกคนพากันนิ่งอึ้งกันไปหมด
“แล้วเมื่อกี้นายไปหาคุณ เห็นแขนคุณเป็นรอยอะไรรึเปล่า”
พี่แทค ถามอูยอง
“ผมไม่ได้สังเกตอะครับ”
เจ้าด้งก้มหน้างึมงำตอบ แล้วคราวนี้สายตาทุกคู่เลยพุ่งมาที่ผม
“ผมก็ไม่ได้มองเหมือนกัน” ผมรีบบอก
“อะไรกันว้า นายสองคน ไม่ได้เรื่องเลย”
“ถ้าพี่แทคอยากได้เรื่องก็เข้าไปหาพี่คุณเองสิครับ”
ผมตอกกลับ พี่แทคทำคอย่นใส่ก่อนที่จะส่ายหน้าร้องไม่อาว ไม่อาว หนูกลัว
สุดท้ายมันก็ยังคงเป็นปริศนาต่อไปว่าพี่คุณโดนแฟนคลับรุมทึ้งมากน้อยแค่
ไหน
บทส่งท้าย
“ไอ้หมี ทำไมตอนนั้นนายบอกว่า พี่คุณจะเป็นจะตาย ถ้าฉันกับอูยองจะเป็น
อะไรวะ ถ้าเจ้าด้ง ฉันก็เห็นด้วย แต่มันเกี่ยวอะไรกับฉันด้วยวะ”
ผมเก็บความสงสัยไว้ไม่อยู่ พออยู่กันสองคนเลยรีบถามมันทันที
“ก็พี่คุณแกเป็นสุภาพบุรุษ”
ไอ้หมีตอบหน้าเฉย แต่แววตาคมแวววาว นี่ก็อีกคน ไอ้หูตาแพรวพราวอย่าง
นี้มันทำใส่ผมจริ๊งงง ทีกับคนอื่นเห็นมันทำหน้ามึนใส่
“อะไรของนาย”ผมงง
“พี่คุณแกเป็นสุภาพบุรุษ ก็ต้องคอยดูแล เด็ก สตรี และคนชรายังไงละ”
ชานซองพูดจบก็ยิ้มกว้างใส่ตาผม ก่อนจะเดินลอยหน้าลอยตาจากไป
เอ๊ะ ไอ้หมีพูดบ้าอะไรของมัน ผมไม่ใช่ผู้หญิง และไม่ใช่คนชราอยู่แล้ว
อ้ะ นี้หมายความว่า พี่คุณเห็นผมเป็นเด็กเหมือนเจ้าด้งเหรอถึงต้องคอยดูแล
พี่คุณนี้กวนประสาทที่สุดเล๊ยยยยยยย
Writer's Talk
หวัดดีค่า วันนี้นำส่ง Fic Khunho จ้า
แรงจิ้นมาจากแฟนแคมสนามบินตอนที่น้องจะไปจีนกัน
น้องโฮเดินคุย เดินตาม ยืนรอ พี่คุณ น่าร้ากกก จ๊าดดดด
แถมฮีทำหน้าเหวี่ยงตอนที่จะชนผู้หญิงอีก 5555
อันบนเป็นอย่างน่ารัก ส่วนอย่างเครียด ก็เรื่อง
ที่พอถึงจีนแล้วหนูด้งโดนช่อดอกไม้ฟาด ไปดูแฟนแคมแล้วฉันโมโหมากเลย
มาทำน้องฉันอย่างนี้ได้ยังไง แต่พอไปอ่านในทวิต
แล้วมีคนนึงบอกว่า อยากจะเอาช่อดอกไม้ไปยัดคอหอยคนที่ทำน้องด้ง
แล้วก็เลยขำก๊ากกกก เออ มีคนโกรธเป็นเพื่อนเราเยอะแยะเลยวุ้ย
งั้นไม่โกรธดีฝ่า ชอบไม่ชอบ แนะนำได้นะคะ
Bye Bye >____<
edit @ 25 May 2012 18:44:26 by angel-khunnie
edit @ 25 May 2012 19:10:29 by angel-khunnie